မဟာက်ိန္ဘုရားမ်ားသည္ နန္းတက္ေသာ ဘုရင္တစ္ပါးစီ၏ ဆႏၵေတာ္အတုိင္း သြန္းလုပ္ပူေဇာ္ရသျဖင့္ မုျဒာဟန္အဆင္တန္ဆာမ်ားတူညီမႈမရွိဘဲ ကြဲျပားျခားနားရသည္။
ထုလပ္ေသာရုပ္ပြားေတာ္မ်ားသည္ ဘယ္ေျခဖ၀ါးကုိ ဘယ္ေပါင္ေပၚတြင္တင္ထားသည့္ပုံစ့တစ္မ်ဳိးႏွင့္ေျခဖ၀ါးဖက္လုံးကုိ တင္ပလႅင္ေခြေပၚတြင္ ပက္လက္လွန္၍ ဘယ္/ညာ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီယွက္ၿပီး တင္ထားေသာ ပုံစံတစ္မ်ဳိးဟူး၍ စုစုေပါင္း (၂) မ်ဳိးရွိပါသည္။
၁။ ဘူမိဖႆမုျဒာ
ဘယ္ဘက္လက္ဖ၀ါးကုိ တင္ပလင္ကၡင္ေခြေပၚတြင္ ပက္လက္လွန္ထား၍ ေဆးေတာ္အုိး (အၿမိဳ႕အုိး) ကုိ တင္ထားရပါသည္။ ညာဘက္လက္ကုိ ညာဒူးေပၚတြင္ ေမွာက္လ်က္ တင္ထားၿပီး လက္ေခ်ာင္းထိပ္ဖ်ားမ်ားက ေျမႀကီး(သုိ႕) ပလကၡင္ေတာ္ကုိ ထိေနရသည့္ဟန္ျဖစ္ပါသည္။
၂။ စ်နမုျဒာ
လက္ေတာ္(၂) ဖက္ယွက္၍ ဘယ္လက္ဖ၀ါးေပၚတြင္ ညာလက္ဖ၀ါးတင္၍ လက္ေတာ္၏ပုံသ႑ာန္မွာ ပက္လက္ျဖစ္ၿပီး လက္မထိပ္ ၂ ခုကုိ ထိေနရမည္။ ထုိလက္ဖ၀ါးေပၚတြင္ အၿမိဳက္အုိးတင္ထားသည့္ဟန္ျဖစ္ပါသည္။
၃။ ၀ီရမုျဒာ
တင္ပလကၡင္ေခြေပၚတြင္ ဘယ္ဘက္လက္ဖ၀ါးကုိပက္လက္လွန္ထား၍ အၿမိဳက္အုိး(သို႔) တစ္စုံတစ္ရာကုိကုိင္ထားသည့္ပုံစံျဖစ္ၿပီး ညာလက္ေတာ္သည္ အေပၚသုိ႔ တစ္ေတာင္ဆစ္ေကြး၍ေထာင္ထားၿပီး လက္ဖ၀ါးေတာ္ကုိ ေဒါင္လုိက္ေထာင္ထားသည့္ ဟန္ျဖစ္ပါသည္။
သြန္းလုပ္သည့္အရြယ္အစား
မဟာက်ိန္ဘုရား၏ ဆင္းတုေတာ္အတုိင္းအတာမွာ တည္ထားကုိးကြယ္မည့္ ဘုရင္တစ္ပါးစီ၏ ဆႏၵေတာ္အတုိင္း အႀကီးဆုံးသည္ ဥာဏ္ေတာ္တစ္ေတာင္ ခန္႔ျဖစ္ၿပီး အငယ္ဆုံးသည္ ဥာဏ္ေတာ္တစ္မုိက္ျဖစ္ပါသည္။
ပူေဇာ္ရပါသည္။ ထုိမဟာက်ိန္ဘုရားကုိ မင္း၀တ္တန္ဆာမ်ား၀တ္ဆင္ထားျခင္းကုိ ေတါပရွိရျခင္းအားျဖင့္ ေရွးရခုိင္မင္းျမတ္မ်ား၏ ၀တ္စာဆင္ယင္ပုံကုိ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေနပါသ္ာ။ ဗုဒၶါဘိေသကက်မ္း ေရွးေဟာင္းေပမူ၌ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ဘုရင္မ်ားသည္ နန္းတက္၍ ဘိသိက္မဂၤလာမေျမွာက္မီ ဦးစြာ ဗုဒၶါဘိေသကမဂၤလာျပဳလုပ္ရေၾကာင္းပါရွိပါသည္။ ယင္းေခတ္အခါက ဘုရင္မ်ား ဦးထိပ္ထား၍ က်ိန္ဆုိသစၥာျပဳရေသာ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္မ်ားကုိ မဟာက်ိန္ဘုရားဟုေခၚပါသည္။
ေအဒီ ၄ ရာစုအတြင္ ေ၀သာလီေခတ္၊ ရခုိင္ဘုရင္မ်ားသည္ နန္းတက္မဂၤလာ အခမ္းအနားပြဲအတြက္ နန္းတက္ဘုရား (သုိ႔) ရာဇဘိေသက ဘုရား (သုိ႔) မဟာက်န္ဘုရားတစ္ဆူစီကုိ သြန္းလုပ္ပူေဇာ္လ်က္ တုိင္းျပည္၏ ဘာသာေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားဥပေဒျပဳေရး၊ စီမံခန္႔ခြဲေရးမ်ားကုိ မင္းက်င့္တရားႏွင့္ အညီ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳစုိးစံအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မဟာက်ိန္သစၥာရွင္ဘုရားဟု အမည္သမုတ္သည္ဟု မွတ္ယူႏွိင္ပါသည္။
